มันจะมีเรื่องหนึ่งสำหรับคนในหมู่บ้านเราที่สำคัญมาก ก็คือเด็กที่เติบโตในหมู่บ้านแล้วจากไป ไม่ว่าจะจากบ้านเกิดไปเพื่อเรียนหนังสือ หรือทำงานในเมืองแล้วก็ตาม
ทุกปีจะต้องมีคนใดคนหนึ่งถูกเลือกกลับไปเยี่ยมบ้านของป้าจิตรกับยายจันทร์
จะว่าไปสองคนนี้ก็คลับคล้ายคลับคลาว่าคนทั้งสองเป็นคนสำคัญในหมู่บ้าน
และเด็กหลายๆคนก็เคยได้รับการดูแลจากท่านเป็นเวลาสั้นๆ แต่พวกเขามักจะจำอะไรไม่ได้มากเท่าไหร่นัก


มีกฏสำคัญที่จะต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดสำหรับการไปเยี่ยมบ้านหลังนี้

1. จะมีการเลือกคนหนึ่งคนที่ลาจากมาจากบ้านเกิดแห่งนี้ คุณที่กำลังอ่านกฏนี้คือผู้ที่ถูกเลือกจะต้องกลับไปยังบ้านเกิด ชนบทแสนห่างไกล สิ่งที่จะต้องทำคือ กระทำการเยี่ยมเยียน นอนที่นั่นเป็นเวลาหนึ่งคืน แล้วกลับมา จะถือว่าในปีนั้นการเยี่ยมเยียนได้จบสิ้นลง

2. เวลาที่กำหนดไว้คือตอนเย็น หากคุณไปถึง รถเที่ยวเดียวที่มีจะถึงที่นั่นในเวลาเย็นมากและพระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว ให้คุณเดินเท้าเข้าทางเดินเล็กๆแคบๆที่ผ่านสวนรกทึบไป มันจะไม่ซับซ้อนหรอก รับรองคุณจะไม่มีทางหลง สุดทางของถนนนั้นคือบ้านของป้าจิตรและยายจันทร์ บ้านหลังเดียวที่อยู่กลางสวน มันเก่าแก่และทำด้วยไม้ที่ค่อนข้างจะผุพัง บ้านสองชั้นแบบมีใต้ถุน ล้อมรั้วด้วยรั้วไม้
หากบ้านปิดอยู่ และคุณส่งเสียงเรียกแล้วไม่มีใครตอบรับมา อย่าพยายามทำอะไรต่อหรือเข้าไปเอง คุณจะต้องเดินย้อนออกมาจากทางเดินนั้นเพื่อนั่งรอ กลางทางเดินจะมีศาลาเล็กๆอยู่ นั่งรอที่ศาลาสักพัก จนกว่าพระอาทิตย์จะตกดิน
หลังพระอาทิตย์ตกดินแล้ว ให้คุณเดินไปใหม่ หากมีแสงไฟในบ้านเปิดอยู่สลัวๆ ให้คุณตะโกนเรียกได้เลย ป้าจิตรจะออกมาเปิดประตูให้คุณอย่างยินดี
แต่หากพระอาทิตย์ตกดินแล้ว คุณเดินกลับไปที่บ้านใหม่ บ้านและพื้นที่รอบๆก็ยังมืดสนิท *นั่นคือวันโชคดีของคุณ ให้คุณรอจนกว่าจะแน่ใจว่ามันมืดมากพอแล้ว หลังจากนั้นให้เคาะประตูบ้านอย่างเบาๆพร้อมกับบอกลา แล้วค่อยๆเดินออกมาอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อนจนเกินไป เมื่อคุณออกมาที่ถนนใหญ่ แม้จะไม่มีรถประจำทางผ่านแล้ว ให้คุณตรงไปที่ท่าน้ำ จะมีชาวบ้านแล่นเรือมา ให้คุณขอให้เขาพาไปด้วย ไม่ว่าเขาจะต้องการเท่าไหร่ ห้ามต่อรองราคา เขาจะไปส่งคุณในเมืองใกล้ๆ และถือว่าการเยี่ยมเยียนในปีนั้นได้จบลง

3. ในกรณีที่มีแสงไฟอยู่ในบ้านและคุณได้ส่งเสียงทักออกไป หากคุณได้รับการเปิดประตูต้อนรับจากป้าจิตรแล้วเดินเข้าไปล่ะก็ การเยี่ยมเยียนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

บ้านหลังนี้มีคนอาศัยอยู่เพียงสองคน ป้าจิตรนั้นจะเป็นคนที่หน้าตาค่อนข้างดุ แต่มีอัธยาศัยดีมาก และยิ้มแย้มแจ่มใส เธอจะชวนคุยหลายเรื่อง ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเก่าๆ แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่คุณจำไม่ได้ก็ตาม
ส่วนยายจันทร์นั้นเป็นคนแก่หน้าตาใจดี ที่ดูท่าทางไม่แข็งแรงเท่าไหร่ ส่วนใหญ่เธอจะนั่งเก้าอี้มากกว่ายืน สิ่งที่ทำอยู่ก็จะเป็นการหยิบจับของเล็กๆน้อยๆ หรือหั่นผักเตรียมตัวทำกับข้าว แม้แววตาจะไม่สดใสนักแต่เธอจะยิ้มให้คุณเงียบๆอยู่เสมอ ขอให้ทักทายทั้งคู่อย่างมีมารยาท
เมื่อเข้าบ้านมาแล้ว ห้ามออกจากบ้านกลางคันเด็ดขาด

4-ตอนหัวค่ำ ป้าจิตรกับยายจันทร์จะทำอาหารมาให้คุณ จงอย่าปฏิเสธ ขอให้กินซะ มันจะดีกับคุณสำหรับการนอนหลับในคืนนี้ด้วย
หากต้องการเข้าห้องน้ำ ทั้งคู่จะบอกให้คุณใช้ห้องน้ำที่อยู่นอกตัวบ้าน การใช้ห้องน้ำไม่ถือว่าเป็นการออกจากบ้านกลางคัน

5. คุณจะได้รับห้องสำหรับนอนหนึ่งห้อง ห้องที่คุณพาไปเป็นห้องรับแขกเล็กๆ ที่ไม่ค่อยจะเป็นส่วนตัวเท่าไหร่ เพราะห้องแยกเป็นไม้ตีเป็นผนังเอาไว้ ก็มีช่องว่างที่คนข้างนอกเดินผ่านแล้วเห็นคนข้างในได้อย่างง่ายดาย คุณจะต้องไม่พูดถึงเรื่องนั้น แต่คุณจะต้องรู้ว่ามีสิ่งนั้นอยู่ มันสำคัญมากกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในกรณีปกติ และในกรณีพิเศษ

6. ในห้องจะมีหน้าต่างอยู่หนึ่งบาน เป็นหน้าต่างบานไม้เก่าๆที่ใช้เพียงกลอนล็อคเอาเท่านั้น ให้คุณเลื่อนที่นอนของคุณไปนอนใกล้หน้าต่าง แล้วยกปลดกลอนออก ให้หน้าต่างพอเปิดได้ ไม่ต้องกังวล จะไม่มีอะไรน่ากลัวที่นอกหน้าต่างนั่นหรอก

7. สิ่งที่คุณต้องทำหลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรมาก เพราะก็จะได้เวลาในการนอน หากคุณนอนแล้วหลับไปอย่างปกติ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่คุณทำแล้ว ตอนเช้าคุณตื่นขึ้น จะพบว่าในบ้านมีเพียงยายจันทร์คนเดียว และป้าจิตรจะออกไปข้างนอกเพื่อไปทำงานในสวน ยายจันทร์จะขอให้คุณอยู่ต่อ ขอให้คุณปฏิเสธอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด นำข้าวของของคุณไป ถ้าเดินออกจากบ้านไปแล้วถูกเรียก,บอกลา,หรือทักว่าคุณลืมของ จากในบ้าน คุณต้องทำเพียงแค่หันหลังกลับไปแค่ครึ่งหนึ่งแล้วตอบว่าจะต้องไปแล้ว แต่อย่าหันหลังกลับไปมองยายจันทร์ตรงๆเพื่อพูดคุยหรือกลับเข้าไปในบ้านเพื่อหยิบของเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นสิ่งที่คุณทำมาทั้งหมดจะถือว่าเป็นเรื่องล้มเหลว
*เมื่อคุณเดินจากมาพ้นหน้าบ้านแล้วหลังจากนี้คุณสามารถเดินเร็วกว่าปกติได้เล็กน้อย
ระหว่างที่เดินหากคุณเจอป้าจิตรอยู่ในสวนไกลๆ แล้วเธอมองตรงมายังที่คุณ ให้แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วรีบเดินให้ถึงถนนใหญ่โดยเร็วที่สุด

8. ในกรณีที่คุณนอนแล้วไม่หลับ เอาล่ะจะเพราะแปลกที่หรืออะไรก็ตามเถอะ ขอให้คุณแกล้งหลับเสีย จะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น..

กลางดึกจะมีเสียงฝีเท้าเดินในบ้าน พื้นบ้านที่เป็นไม้จะทำให้คุณสัมผัสการเคลื่อนไหวของฝีเท้าในบ้านได้อย่างดี โดยเฉพาะในยามค่ำคืนที่เงียบสงัดแบบนี้
สิ่งที่คุณต้องทำ เอาล่ะจำให้ดีๆนะ
-ถ้าเสียงฝีเท้าเดินไปเดินมาทั้งคืน แล้วคุณหลับลงไปในระหว่างนั้นได้ ยินดีด้วย คุณได้ไปต่อในข้อ7
-หากเสียงฝีเท้านั้นหยุดยืนที่หน้าห้องของคุณ ขอให้คุณแกล้งหลับต่อ จนกว่าฝีเท้านั้นจะเดินจากไป
-แต่หากคุณแกล้งหลับต่อไปแล้วคุณยังไม่รู้สึกว่าฝีเท้านั้นเดินจากหน้าห้องของคุณไปล่ะก็ ขอให้หรี่ตามองอย่างระมัดระวัง ไม่ว่าเห็นอะไรก็อย่าลืมตาโพลงขึ้นมาทันทีเด็ดขาด
-กรณีที่1 หากหรี่ตามองแล้ว เห็นเจ้าของเสียงฝีเท้านั้นคือป้าจิตรกำลังยืนอยู่ และกำลังถลึงตามองมาทางคุณ ให้คุณแกล้งนอนหลับต่อ อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยป้าจิตรจะเดินจากไปเอง
-กรณีที่2 หากหรี่ตามองแล้ว เห็นเป็นยายจันทร์ ครั้งนี้ยายจันทร์จะไม่ยิ้ม และกำลังมองมาหาคุณ ให้คุณแกล้งนอนหลับต่อไป ยายจันทร์จะไม่ไปไหน คุณอาจจะต้องอยู่ในสภาพนี้จนถึงเช้า แต่คุณจำเป็นต้องทำ

คุณอาจจะสงสัยใช่มั้ยว่าทำไมต้องหรี่ตาอย่างระมัดระวังขึ้นมามอง ทั้งๆที่วิธีการเดียวกันทั้งหมดคือการแกล้งนอนหลับต่อไป

..ข้อ9 กรณีพิเศษจริงๆ
หากคุณเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าฝีเท้านั้นมีอยู่เท่าไหร่ ให้คุณหรี่ตามองอย่างระมัดระวัง และ..
ถ้ามีคนสองคนกำลังยืนมองคุณอยู่ ทั้งป้าจิตรและยายจันทร์
เราหวังว่าคุณจะไม่ลืมอ่านข้อนี้ถ้าคุณเจอมันจริงๆ
ถ้ามองออกไปป้าจิตรและยายจันทร์ยืนหันหลังให้คุณ คุณต้องนอนหรี่ตามองอย่างนั้นตลอดทั้งคืน และครั้งนี้ ห้ามคุณหลับ เด็ดขาด! จนกว่าจะถึงเช้า เธอทั้งสองจะจากไปเอง
แต่ถ้า..

กรณีสุดท้าย
คุณมองออกไปเห็นป้าจิตรและยายจันทร์ยืนหันหน้าให้กับคุณ..

คุณจะได้เห็นทั้งคู่ยิ้มพร้อมกัน และมันจะเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของคุณ ..ไม่ต้องห่วง คุณจะรู้เอง

เมื่อถึงเวลานั้นคุณต้องรีบเปิดหน้าต่างที่คลายกลอนไว้ให้เร็วที่สุดแล้วโดดออกไปนอกบ้าน แล้วให้คุณวิ่งหนีสุดชีวิต เท่าที่แรงของคุณจะสามารถทำได้ คุณจะมีโอกาสเล็กน้อยที่รอด ไม่จำเป็นต้องสนใจว่าคุณวิ่งถูกทางหรือเปล่า
อย่าเสียเวลากับการตั้งคำถาม พยายามพูดคุยหรือข่มขู่ หรือการแกล้งทำเป็นเฉยไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น มันไม่มีประโยชน์

หลังจากที่คุณตัดสินใจกระโดดออกจากหน้าต่างแล้ว
-หากวิ่งเข้าไปในป่า คุณจะต้องวิ่งไม่หยุด และอย่าเผลอคิดไปว่าคุณกำลังมีที่ซ่อนดีๆที่ปลอดภัยในป่าอันเงียบสงัดนั้น คุณกำลังคิดผิด
-หากคุณวิ่งออกมาสู่ถนน ให้คุณรีบโบกรถคันที่ผ่านมาเป็นคันแรก หรือไม่ก็กระโดดไปขวางหากจำเป็น มันจะอันตรายสักหน่อย แต่อาจจะเลวร้ายน้อยกว่าสิ่งที่คุณต้องเจอหากคุณหนีจากที่นี่ได้ไม่สำเร็จ

หวังว่าการเยี่ยมเยียนในปีนี้จะจบลงด้วยดี และป้าจิตรยายจันทร์จะได้รับความพึงพอใจในปีนี้
พวกเราขออวยพรให้กับคุณ